نقش تمرینات جسمانی منتخب در تعادل و کنترل قامت کودکان مبتلا به مشکلات MMC

مدیر سایت

مدیر سایت

کودکان مبتلا به مشکلات MMC

پژوهش های اخیر نشان داده است تحرک عضلات اندام تحتانی عملکرد حسی – حرکتی را تقویت نموده(ابراهیمی عطری،۱۳۹۲) و بر وارد کردنِ فشار کم تر بر مفاصل موثر می باشد(محمدی،۱۳۹۲) باتوجه به اهمیت عملکرد اندام تحتانی در میزان استقلال عملکردی کودکان MMC، افزایش امید به زندگی در این افراد و هزینه های بالا خدمات توانبخشی و عدم دسترسی عده ای از کودکان به این خدمات به نظر می رسد نیاز به دریافت رویکرد بین رشته ای وجود دارد. بدان معنی که درکنار سایر درمان های فیزیکی از  قبیل فیزیوتراپی ،کاردرمانی و…  تمرینات ورزشی، به صورت انفرادی یا در گرو ه های همسان ۳-۲ نفره در یک محیط ورزشی صورت گیرد. هم چنین با مرور مطالعات پیشین درمقابل تحقیقات گسترده بر کودکان فلج مغزی، درسطح ملی، پژوهشی در مورد اثرات تمریناتِ ورزشی بر روی کودکان MMC یافت نشد. این شکاف در ادبیات تحقیق اهمیت بررسی مداخلات فیزیکی از جمله تمرینات ورزشی را در این کودکان نشان می دهد(۱). بنابراین هدف پژوهش حاضر تعیین اثر شش هفته تمرینات جسمانی منتخب بر عملکرد اندام تحتانی کودکان مبتلا به MMC ، می باشد.

روش تحقیق

تحقیق حاضرازجمله طرح های پیش تجربی،  فاقد گروه شاهد وگروه بندی تصادفی، می باشد و از طرح پیش آزمون و پس آزمون، اعمال مداخله در یک گروه تجربی استفاده شده است. جامعه آماری شامل کودکان مبتلا به میلو مننگوسل می باشد که در ماه اول زندگی درطی سالهای ۱۳۸۷-۱۳۸۲ به بخش جراحی اعصاب بیمارستان الزهرا شهرستان اصفهان مراجعه داشتند. تعداد۱۲۵ نوزادِ مبتلا به MMC  در بیمارستان فوق شناسایی شد که با توجه به ناکافی و یا ناقص بودن اطلاعات ،تنها امکان دسترسی به ۷۶  نفر وجود داشت. درمیان این تعداد، برخی از کودکان بعد از عمل جراحی از دنیا رفته بودند و تعدادی از ویلچر استفاده می کردند. جهت از بین بردن اثرات بلوغ در اندازه گیری ها، گروه سنی مورد مطالعه کودکان ۱۲-۷ ساله در نظر گرفته شد و نمونه گیری بصورت هدفمند و در دسترس صورت گرفت. معیارهای ورود به تحقیق شامل: کودکان ۱۲-۷ ساله مبتلا به میلو مننگوسل داری ضایع نخاعی درسطوح تحتانی لومبار (۵-L۴L) و لومبوساکرال(۱S-۵L).، به طور مستقل بایستند و حداقل ۵ گام بردارند و یا بوسیله بریس راه بروند.، عدم وجود شکستگی و زخم بستر به ویژه در اندام تحتانی. ،عدم ابتلا به بیماری های  قلبی عروقی، صرع، دیابت، آسم ، فشار خون بالا و داشتن اجازه  پزشکی جهت شرکت در برنامه ورزشی می باشد. معیارهای خروج از تحقیق  نیز شامل: داشتن مشکلات قلبی-عروقی، تنفسی و ارتوپدیک ،وجود زخم باز یا عفونت و هر گونه اختلالی که به تشخیص پزشک در هر یک از مراحل تست گیری وتمرین، کودک را با مشکل مواجه نماید. نمونه تحقیقی درابتدا شامل ۱۴ کودک ۷ تا ۱۲ ساله مبتلا به میلو مننگوسل گردید؛ که در زمان تست گیری و تمرینات به دلیل تفاوت های جسمی حرکتی، متفاوت بودن محل ضایعه، و نیاز به مداخلات ارتوپدی و فیزیوتراپی در تعدادی از کودکان و عدم تمایل برخی از والدین به انجام فعالیت ورزشی فرزندان خود و یا شرکت در برنامه های درمانی دیگر این نمونه به حجم کوچکتری شامل  ۵ پسر میلومننگوسلی با محل ضایعه ۵L-۴L   در رده سنی ۱۱-۱۰ ساله تنزل گشت و همه آن ها در یک گروه تجربی قرارگرفتند.

محصولات پیشنهادی ما:

قرص لاغری گلوریا GLORIA کپسول لاغری

قرص یا کپسول لاغری ریداکتیل ۱۵ میلی گرم ۲۸ عددی

قرص لاغری جی سی GC

نتیجه گیری

هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی تاثیر شش هفته تمرینات جسمانی منتخب بر عملکرد اندام تحتانی کودکان مبتلا به میلومننگوسل است. نمونه گیری این پژوهش بصورت هدفمند و در دسترس صورت گرفت که  تعداد ۵ پسر میلومننگوسلی ۱۱-۱۰ ساله داری ضایع نخاعی درسطوح تحتانی لومبار (۵-L۴L) که به طور مستقل یا بوسیله بریس می توانستند بایستند و حداقل ۵ گام بردارند، انتخاب و در یک گروه تجربی قرار گرفتند. در تمامی شرکت کنندگان قبل و بعد از اجرای برنامه تمرینی(پیش آزمون –پس آزمون) متغییرهای وابسته مورد اندازه گیری و ارزیابی قرار گرفت.نتایج تحقیق حاضر، افزایش معناداری در دامنه حرکتی فلکشن و اکستنشن زانو، ابداکشن ران، فلکشن ران چپ بعد از مداخله تمرینی نشان داد. طبق نتایج جداول شماره(۴) مشاهده می گردد، این تفاوت بر روی دامنه حرکتی فلکشن ران راست (۰۶/۰= P) و  اکستنشن ران معنا دار نمی باشد( در پای چپ ۵۲/۰  P=و در پای راست ۰۹/۰ P= ) ، بعلاوه بیشترین تفاوت معنا دار مشاهده شده در  دامنه حرکتی اکستنشن زانوی پای چپ(۰۰۲/0P=) می باشد.داشتن دامنه حرکتی در مفاصل اندام تحتانی، می تواند به طور قابل توجهی در وضعیت ایستادن و حرکت کودکان MMC موثر باشد(Julie,2009). در مطالعه مقطعی بافرت وهمکاران(۲۰۰۸)  بر روی ۵۰ نوجوان وجوان مبتلا به MMC ، تحرک مفصل ران، زانو و مچ پا  بانمره گذاری ۰ تا ۳ مورد ارزیابی قرار گرفت  و نتایج نشان ۶۱ ٪  شرکت کنندگان محدودیت تحرک حداقل در یک مفصل داشتند(Buffart,2008).هم چنین طبق نتایج دیگر تحقیقات، ضعف عمده در عضلات ابداکتور ران و فلکسورهای ران و زانو در این کودکان وجود دارد (Mazur,2004)؛ بنابراین تاکید تمرینات انتخاب شده بر روی تقویت و کشش این عضلات بعلاوه اکستنسورهای ران و زانو بود و این موضوع با حفظ وضعیت بدنی صحیح از طریق تمرین روی توپ و تمرینات تعادلی، که خود منجربه بهبود انعطاف پذیری عضلانی می شود، بدست آمد (منصوری،۱۳۹۳). باتوجه به آنکه یکی از نمودهای کارکرد عضلانی، دامنه حرکتی مفاصل می باشد، بهبود در دامنه حرکتی مفاصل اندام تحتانی با توجه به پروتکل تمرینی طراحی شده قابل توجیه است. یافته های تحقیق حاضر افزایش معنا دار و قابل توجهی در قدرت اکستنسور زانو نسبت به میانگین مشاهدات قبل  از انجام برنامه تمرینی شان داد (۰۳/۰= P )( نتایج جدول شماره ۵) داشتن قدرت کافی در عضلات اندام تحتانی می تواند به طور قابل توجهی در وضعیت ایستادن و حرکت کودکان MMC موثر باشد. در مطالعه ای مقطعی بر روی ۵۰ نوجوان و جوان مبتلا به MMC ، با اندازه گیری قدرت عضلات فلکسوهای ران و اکستنسورهای زانو با استفاده از یک دینامومتر دستی با روش آزمون شکست ، نشان دادند ۷۹%  این افراد دارای قدرت عضلاتی پایین تر از سطح نرمال هستند(Buffart,2008) . پوشیدن مچ پا با ارتز از دورسی فلکشن بیش از حد این مفصل در فاز stance جلوگیری و موجب کاهش زمان صرف شده توسط اندام در این فاز می شود و در نتیجه سرعت راه رفتن را افزایش می دهد.

محصولات سلامت محور پویان سلامت:

اشتراک گزاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

I agree to these terms.