دارو درمانی برای چاقی

مدیر سایت

مدیر سایت

مقاله دارودرمانی برای چاقی

در کنار رژیم کاهش وزن، ورزش و تغییرات رفتاری، دارو درمانی می تواند به عنوان یکی از راهکارهای کاهش وزن برای افراد دارای اضافه وزن و چاق به کار برده شود. نقش دارو درمانی برای افراد چاق بسیار مورد بحث است، چرا که در خصوص میزان اثر بخشی و ایمنی داروها تردیدهایی وجود داشته و همچنین مشاهده شده است که با ادامه یافتن مصرف داروها، روند کاهش وزن کند می گردد. | به علاوه با قطع مصرف دارو، اکثر بیماران به وزن قبل خود باز می گردند. داروهای ضد چاقی در کنار ورزش و رژیم های غذایی برای بزرگسالان چاق با نمایه توده بدنی بالا BMI230 kg / m2 که نتوانسته اند از طریق ورزش و رژیم غذایی به اهداف کاهش وزن خود دست یابند، مفید می باشند. کاهش وزن ۱۵-۱۰٪ با استفاده از دارو درمانی و مداخلات رفتاری نتیجه مطلوبی به شمار رفته و کاهش وزن بیشتر از ۱۵٪ ، پاسخی عالی در نظر گرفته می۔ شود. به طور کلی این میزان کاهش وزن دارای فواید چشمگیری بوده که از آن جمله می توان به کاهش فشار خون و بهبود غلظت سرمی لیپیدها، افزایش حساسیت به انسولین، کاهش هایپر گلیسمی و مرگ و میر اشاره نمود. | البته ممکن است بعضی از داروها عوارض جانبی داشته که منجر به کاهش فواید آنها می گردد.

هدف ایده آل بازگشت به وزن نرمال بدن است، اما این امر در بیشتر موارد میسر نیست. به عنوان مثال در یکی از مطالعات، وزن آرمانی افراد با وزن واقعی آنها پس از کاهش وزن مقایسه گردید و نشان داده شد که هیچ یک از آنها موفق نشدند به وزن آرمانی خود برسند و تنها تعداد کمی از آنها از وزن خود راضی بودند، بنابر این هم متخصصان و هم بیماران باید درک واقعی و درستی از کاهش وزن داشته باشند موفقیت در دست یابی به کاهش وزن می تواند از طریق اندازه گیری میزان وزن کاهش یافته و بهبود ریسک فاکتورهای مرتبط با آنها سنجیده شود. کاهش وزن با استفاده از دارو درمانی در طی ماه اول باید بیشتر از ۲ کیلو گرم باشد (۱ پوند در هر هفته). کاهش بیشتر از ۵.٪ وزن اولیه طی ۶-۳ ماه و حفظ آن می تواند به عنوان یک درمان مؤثر تلقی گردد. در بیماران در معرض خطر ، کاهش وزن به میزان ۱۰-۵٪، خطر ابتلا به دیابت و بیماری های قلبی- عروقی را به طور معنی داری کاهش می دهد. بهبود ریسک فاکتورها پس از کاهش وزن، معیار مهمی برای تعیین ادامه مصرف دارو محسوب می گردد. نتایج متاآنالیز ها نشان می دهد که در مقایسه، مصرف دارو با دارونما، تمام داروهای فعال نسبت به دارونما منجر به کاهش وزن می شوند. فن ترمین، بنزفتامین، بندی متر ازین و دی اتیل پروپیون تنها برای مصرف کوتاه مدت تأیید شده و عوارض جانبی زیادی دارند. برای بیمارانی که علاوه بر اضافه وزن به بیماری های مزمن نیز مبتلا هستند توصیه می گردند که یک راهکار مناسب جهت کنترل این بیماری ها اتخاذ نموده و از داروهایی استفاده کنند که علاوه بر مؤثر بودن بر کنترل بیماری های مزمن، به کاهش وزن آنها نیز کمک نماید[۱]. به عنوان مثال، در بیماران مبتلا به دیابت و یا دارای خطر بالای ابتلا به آن. تجویز متفورمین نه تنها موجب افزایش وزن نمی شود، بلکه در برخی از افراد با کاهش وزن نیز همراه بوده است اگز ناتید، لیر گلو تید و پراملیتید با کاهش وزن در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ ارتباط دارد؛ در حالی که سولفونیل اوره ها، تیازولیدین دیونها، گلینیدها و انسولین موجب افزایش وزن می شوند.

ارتباط داروهای تقلید کننده سمپاتیک و چاقی افراد

این داروها موجب کاهش دریافت غذا از طریق ایجاد سیری زودرس می گردند. داروهای در دسترس در این گروه شامل فن ترمین، دی اتیل پروپیون، بتز فتامین و فندیمتر ازین بوده که تنها جهت مصرف کوتاه مدت حداکثر ۱۲ هفته برای درمان چاقی تأیید شده اند. این داروها در افراد مبتلا به بیماری های عروق کرونر قلب، | فشار خون و پرکاری تیروئید منع مصرف دارند.

فارماکولوژی: تمام داروهای تقلید کننده سمپاتیک به سرعت پس از تجویز دهانی جذب می گردند و غلظت آنها در پلاسما طی مدت ۲-۱ ساعت به حداکثر رسیده و نیمه عمر پلاسمایی آنها به جز متابولیت های فعال سیبوترامین، کوتاه مدت می باشد. این داروها در کبد به محصولات غیر فعال متابولیزه شده و عمدتا از طریق کلیه ها دفع می گردند.

اثر بخشی: در یک مرور سیستماتیک بر روی اثر بخشی داروهای تقلید کننده سمپاتیک نشان داده شد که در بیماران دریافت کننده داروی فعال به مدت ۴ هفته، میانگین کاهش وزن ۰ / ۲۳ کیلوگرم در هفته بیشتر از گروه دارونما می باشد. به علاوه، در کار آزمایی های طولانی مدت حداکثر ۲۵ هفته، وزن خالص کاهش یافته با استفاده از دی اتیل پروپیون در مقایسه با دارونما، ۱۰-۱ کیلوگرم بوده است. در کار آزمایی ۳۹ هفته ای دیگر، هم تجویز مستمر و هم تجویز متناوب فن ترمین منجر به کاهش وزن نسبت به دار و نما شده است (۷/ ۶ کیلو گرم). البته سرعت کاهش وزن طی مدت عدم مصرف در بیماران درمان شده با روش متناوب کند می شود اما با مصرف مجدد آن، بر سرعت کاهش وزن افزوده می گردد.

ایمنی: تمام داروهای تقلید کننده سمپاتیک می توانند منجر به افزایش ضربان قلب، فشار خون، بی خوابی، خشکی دهان و یبوست شوند. در یک کارآزمایی بالینی انجام شده بر روی سیبوترامین، فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در بیماران مبتلا به فشار خون مصرف کننده دارو های بلوکه کننده کانال کلسیم همراه با درمان یا عدم درمان تیازیدی) به طور میانگین ۳-۱ میلی متر جیوه و ضربان قلب حدود ۵-۴ بار در دقیقه افزایش یافت.

منبع:

Bray GA. Use and abuse of appetite-suppressant drugs in the treatment of obesity. Annals of internal medicine 1993; 119(7 Pt 2):707-13

اشتراک گزاری

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در google
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در linkedin